คงไม่มีใครปฏิเสธว่าชีวิตนี้ตัวเองไม่เคยมีความรัก
มันเป็นเรื่องธรรมดาๆทั่วไปของคนทุกวัยที่เราจะรักใครสักคน
แต่ในวัยของผมหรือจะเรียกอย่างเป็นทางการก็คือ "วัยรุ่น"
ความรักที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่ถึงร้อยละแปดสิบจะเป็นเพื่อนและแฟน
และถ้าแยกออกไปอีกสำหรับผมร้อยละห้าสิบเกี่ยวกับผู้หญิง
และที่เหลืออีกสามสิบคือเพื่อนๆ  ^^!
(เพื่อนๆมาอ่านอย่าน้อยใจนะเฟ้ย 55)
ในเรื่องราวความรักที่ผ่านมานั้น
เป็นธรรมดาของทุกคนที่ต้องเคยเจอทั้งสมหวังและผิดหวังปะปนกันไป
(ส่วนใครที่ไม่เคยผิดหวังแสดงว่าเขาไม่ธรรมดา - -a)
ผมก็คือคนธรรมดาคนหนึ่งในนั้น ไม่ได้พิเศษจนหลีกหนีจุดนี้ไปได้
แต่บางทีการที่เราผิดหวังมันก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะหมด
บทเรียนแรกที่ผมได้จากการผิดหวังก็คือ
ความรักไม่ใช่เรื่อง "ล้อเล่น"
จริงครับที่เมื่อก่อนผมเล่นกับความรักมากไปหน่อย
เล่นมากไปจนกระทั่งได้มาเจอกับเขา
แล้วเขาก็มาเล่นกับผม ในขณะที่ผมไม่ได้เล่นด้วยเลย
ตอนจบเป็นแบบไหนก็คงรุ้กัน 55+
เมื่อถึงจุดนี้...มันทำให้ผมย้อนกลับไปมองหลายๆคนที่ผมเข้าไปเล่นด้วย
มันทำให้ผมคิดได้และสำนึกผิดในเวลาเดียวกัน
นี่ละมั้งคนที่ฟ้าส่งมาลงโทษคนอย่างผม
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นมุมมองความรักผมเปลี่ยนไปมาก
(แต่ก็ไม่ทั้งหมดนะ ยังมีเหลือนิดนึง 55+)
และแทบไม่กล้าที่จะรักใคร.....แต่เดี๋ยวก่อน!!
ความรักมันห้ามกันได้ซะที่ไหนเล่าาา จริงปะ..
และแน่นอน..เขาสอนบทเรียนที่สองให้ผมด้วย
นั่นก็คือ "ให้ผมได้เจอคนที่ดีกว่า"
แต่ในความเป็นจริงนั้นเราไม่สามารถตัดสินใครๆจากมุมมองของเราได้
เพราะในคนหนึ่งคนก็จะมีหลายๆตัวตนในคนเดียวกัน
แน่นอนว่าคนเราก็ต้องมีดีและร้ายปะปนกันไป
แต่สำหรับผม...ขอแค่เขาคือคนที่ไม่ทำให้ผมต้องเสียใจอย่างคราวนั้น
ผมก็จะเรียกได้อย่างเต็มปากว่า "เขาคือคนที่ดีกว่า"
ซึ่งในปัจจุบันผมก็ยังไม่รู้ว่าคนๆนั้นคือใคร
คนๆนั้น...คนที่ทำให้ผมสามารถรักใครซักคนได้อีกครั้ง
แต่ผมก็เชื่อว่ามันคงไม่นานเกินไป ยังไงซักวันเราก็ต้องได้พบกัน
(หรืออาจจะพบกันแล้ว)
ในความเป็นจริงผมก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรในเรื่องนี้
แต่สิ่งที่ผมจะทำแน่นอนที่สุดเมื่อได้พบกับเขา คือ
"ผมจะไม่ทำให้เขาต้องผิดหวังในตัวผม"

เพราะผม...จะไม่เล่นกับความรักอีกแล้ว...


by Jaynarol 11/04/2551 13:08น.